September 1973 – fríggjakvøldsmøtini byrja

Orð og myndir frá fyrstu fríggjakvøldssamkomunum á Oxford Alle á Amager á heysti 1973. Triði partur av hugleiðingum frá sjeytiárunum.

Kári av Reyni, sáli, Jóannes á Váli og Margith Niclasen vóru eisini við til fyrsta møtið.

Nøkur teirra, sum vóru við til fyrsta møtið: Malan Thomsen, Joan Sivertsen og Andrew Christiansen. Vit gita, at onnur teirra, ið vendir bakið til, man vera Charlotta á Váli Olsen.

Tað var 21. september í 1973, eitt fríggjakvøld, at nakrir ungir útisetar settu kós móti Oxford Alle á Amager, har Susan og eg høvdu fingið eina íbúð við endan á einum raðhúsum. Nakrir teirra komu súklandi, aðrir við bussi og onkur koyrandi í bili. Hetta vóru fyri tað mesta yngri útisetar, sum vóru undir útbúgving í Keypmannahavn.
Vit mundu vera eini 15-20 fólk hetta kvøldið. Vit sungu saman, lutaðu nakrar tankar og eg segði frá hugsan okkara um at hava eina tílíka løtu hvørt fríggjakvøld.
Aftaná var ein drekkamuður at fáa og fólk hugnaðu sær, áðrenn tey fóru aftur til hús.
Fólk tóktust fegin um hetta nýggja tiltak úti á Amager, har brotið var upp av nýggjum. Longu ein mánaða seinni vóru vit 32-33 fólk, sum tað sæst á felagsmyndini, ið er niðast her á síðuni. Og tað vóru ikki bert fólk úr brøðrasamkomuni, sum komu á møti, men eisini fólk við aðrari bakgrund.

Skyldmennirnir Tróndur og Evald Fuglø vóru eisini við hetta kvøldið

Hetta ein lítil byrjan og tó við einum sterkum ynski um at vera landsmonnum okkara ein hjálpandi hond í einum pulserandi býi við nógvum tilboðum, møguleikum og freistingum.  Ikki minst tey ungu, lesandi lógu okkum nógv á hjarta, sum lættliga kundu verða rivin um koll í teirra trúarlívi í nýggja umhvørvinum, tey vóru komu til herniðri. Og tíverri vóru fleiri dømi um tað.

Sungið varð í bussinum.

Og so hildu hesar samkomur á hvørt fríggjakvøld kl. 20 á Oxford Allé. Har var sangur, vitnisburður, og Orð Guds varð borið fram. Tað var gott samanhald millum ungu útisetarnar, sum búleikaðust í Keypmannahavn um tað mundið. Gleðin var stór at koma saman og hava samfelag hvør við annan – ja, so stór, at tað varð stundum sungið í bussinum, tá ið fólk fóru heimaftur til hús.

Øssur og Krisjan Christiansen, sum var í Danmark eitt stutt skifti

Duplikerað innbjóðing 

Innbjóðingar fara út

Í dag nýta vit teldur og internet fyri at fáa boð út til fólk um fundir og tiltøk. Vit máttu gera vart við møti okkara gjøgnum skrivligar innbjóðingar, samrøður og lýsingar – munnligar og skrivligar.  Henrik Thomsen, bókbindari við stórum hjartalagi fyri føroyingum, hjálpti okkum at gera hesa grønu innbjóðingina, sum vórðu “duplikeraðar” at handa fólki ella senda út í postinum. Har verður sagt, at “Hvørt fríggjakvøld kl. 20 (stundisliga) hittast ungir føroyingar í heiminum hjá Øssur Berghamar til eina fría og óhátíðarliga samkomu við kristiligum innihaldi, har prátað verður un andaligar spurningar við Bíbliuni sum grundarlag”. Her má havast í huga, at navnið og stovnurin fyrst gjørdist veruleiki eitt ár aftaná.
Vitjandi talarar luttóku viðhvørt – bæði føroyingar, danir og enskt talandi trúboðarar, sum ferðaðust í Keypmannahavn.
Trý skúlaheim vóru um tað mundið á Amager, har fleiri útisetar búðu: Sofiegården, Øresundskollegiet og Grønjordskollegiet. Har kundu vit leita upp føroyingar, heilsa upp á teir og bjóða teimum á møti.

Ríkishospitalið, sum tað sá út um ta tíðina  – við gamla bygninginum frammanfyri, har skrivstovan var. Har arbeiddi ein føroysk skrivstovukvinna, sum fyrstu tíðina veitti okkum góða hjálp til at finna fram til føroyinngar, ið vóru innlagdir 

Sosiala uppgávan
gjørdist skjótt partur av tilveru okkara.  Vit fóru undir at vitja føroyingar á Ríkissjúkrahúsinum, Ortopædisk Hospital og á Finsen (sum “Finsensinstituttet” varð kallað). Tá var sjúkrahúsverkið ikki so vart (kontollerað) sum tað var í dag, og tað var stórt forstáilsi fyri okkara arbeiði.  Minnist, at ein føroysk kvinna, sum arbeiddi á skrivstovuni á Ríkissjúkrahúsinum hjálpti okkum at finna fram til føroyingar, sum vóru innlagdir.
So vóru aðrar uppgávur á sosiala økinum, sum komu so við og við. Viðhvørt varð ringt úr Føroyum, tá fólk heima vóru ørkimlað, tí onkur í familjuni var í trongstøðu herniðri. Tá var heldur einki Sjúklingahotell og eingin føroysk ráðgeving, sum vit kenna hana ídag. Tí høvdu vit helst fleiri sosialar uppgávur í tí tíðini, enn vit kanska hava havt seinnu árini. Eisini høvdu vit viðhvørt fólk búgvandi, sum høvdu brúk fyri hjálp og umsorgan í eina tíð.

Hvussu kundi verkið halda fram?

Susan við te- og kaffikannuni í lítla køkinum

Vit merktu meira og meira til uppbakking heimanífrá. Fólk í samkomu okkara vóru fegin um at vit vóru farin undir hesa uppgávu. Meira og meira kendu vit okkum staðfest í, at hetta var eitt rætt stig, vit høvdu tikið. Vikuliga fríggjakvøldssamkoman savnaði frá fyrsta degi so mikið av fólki, at tað var eyðsæð, at haldast mátti fram við hesum.
Men – ja, tað var eitt men. Vit kundu bara vera á Oxford Allé í eitt ár, tí húsini skuldu seljast á sumri í 1974.  Hvat var so at gera? Hesin spurningur gav okkum mikið høvuðbrýggj, men tað komi eg aftur til seinni.         Ø.

Niðanfyri standandi felagsmynd varð tikin umleið í stovu okkara ein mánaða eftir byrjanina. Sum tað sæst eru vit longu vorðin mong í tali.

Felagsmynd tikin uml. ein mánaða eftir byrjan

Sangurin ljómar í stovuni á Oxford allé.

You may also like...