Vel vinin besta

– nakrar hugleiðingar um ein sang, ið kom til Føroya fyri um 50 árum síðani.

Tá ið eg eitt sunnukvøld setti meg við telduna og fór inn á Sjónvarp Føroya helt meg síggja at møti hjá Frelsunarherinum var lagt út á alnótina. Hetta vakti mín áhuga, so eg setti meg at hyggja og lurta eftir sjónarpsmøti teirra. Tað var Frelsunarherurin sum vit kenna hann – uniformar, hornblástur, streingjaleikur og kendir, evangeliskir tónar. Og inn millum verður lisið úr Bíbliuni og vitnisburðir bornir fram.
Men so er tað tann eini sangurin tey syngja, sum fyri meg er serliga áhugaverdur at hoyra – sangurin “Vel vinin besta”, og tað hevur sínar serstøku grundir.
Eg mundi vera um 19-20 ára gamal, tá eg sum so mang áður var niðri á Vaglinum, har Frelsunarherurin hevði útimøti. Eg síggi fyri mær tann skaran, sum plagdu at halda møti á Vaglinum: “Kalle” Jacobsen, fryntligi maðurin, ið leiddi hornblástrarliðið – norðmannin Sverri Jørgensen, sum spældi harmoniku, hóast hann bara hevði tveir fingar á aðrari hondini, Addaba, sum spældi stórutrummu – og mong onnur. Fólk sum á ein vinnandi, stillføran máta sungu og vitnaðu um Harran Jesus.
Ein norskur majorur, sum var nøkur ár í Føroyum, sang fyri hendan dagin og helst hevur tað verið hann, sum kom við hesin nýggja sanginum, ið ljómaði av Vaglinum hetta kvøldið. Hann sang so hjartaliga við síni sterku rødd – væl stuðlaður av hinum:

Velg ham, din frelser,
velg ham for livet,
en bedre ven kan du aldrig få.
Blir han din ven i ungdomslivet er det givet
at han blir med indtil solen går under

Veðrið var stilt og vakurt hetta kvøldið, og eg var so ómetaliga hugtikin av hesum sanginum, at hann fór ikki frá mær. “Velg Ham, din frelser, velg ham for livet”. Reglan ringdi í oyrum mínum, og á onkran hátt fekk eg fatur á tekstinum. Eg vildi so fegin hava sangin umsettan.
Fór at royna sjálvur, men tað var ikki so lætt, tí eg var ikki so royndur tá. Tú kanst ikki umseta “Velg ham din frelser – velg ham for livet”, uttan at umskriva reglurnar. Eg minnist, at pápi mín hjálpti mær við hesum og gav mær hugskotið um at umskriva tvær tær fyrstu reglurnar, og so kom niðurlagið at ljóða soleiðis:

“Vel vinin besta og lat hann vera
tín leiðara gjøgnum lívið her
Er hann í ungdómsdøgum tín, hann vilt eg bera,
Ígjøgnum lívið alt, til sólin undir fer.”

Síðani fóru vit at syngja sangin millum ungdómin í Ebenezer og ringarnir breiddu seg. Fólk tóku sangin til sín og “Vel vinin besta” er nú sungin í mong ár – eisini í Frelsunarherinum, soleiðs sum eg fekk eitt dømi um hetta sunnukvøldið.
Men sum eg nú hugsi aftur á lívið, so er tað eins og at hesin sangur orðar mín egna vitnisburð. Eg lærdi sjálvur at trúgva á Jesus á ungum árum og hann gjørdist “vinurin besti”, sum hevur fylgt mær gjøgnum lívið. Ymsar upplivingar hava verið, ymsar trongstøður, viðurskifti, sum skaptu ófrið og ótta – men, sum næsta versið sigur:

Hvør gott tá lívið tykist merkt av neyð og vanda
ein vin at eiga, ein sum sær og skilir alt.
Um misskiltur og eina tú manst standa,
í trúgv við øllum tú til Jesus fara skalt.

Eg veit at Frelsunarherurin við sínum “militeru” liðskipan, har tey m.a.hava soldatar og offiserar hava eina serliga orðing, sum tey mangan nýta, tá andlát eru millum teirra. Tá verður sagt at viðkomandi er “forfremmet til herlighed”. Veit ikki um tað er nøkur serlig føroysk orðing. Her er talan um herfólk Harrans, ið verða flutt heim til eina størri og betri tænastu. Og tað er rætt hugsað – soleiðis eigur tað at vera hjá teimum, sum kendu Harran og tæntu honum. Sum eisini triðja ørindi í umtalaða sangi sigur frá:

Og tá so tíðin her umsíðir er at enda
tú fært hin æviga og fagra sigurskrans,
Á, hvør ein gleði á tí ljósu strond at lenda,
at síggja Jesus og í ævir vera hans.

Frelsunarherurin hevur verið ein partur av býarmyndini í Havn. Marsjerandi við hornblástrartónum hava hesir glaðu boðberar evangeliums farið gjøgnum gøturnar við teirra elds-og-blóðsmerki. Tey hava áhaldandi mint okkum á týdningin at breiða krossins merki út. Tey hava tikið sær av teimum veiku í samfelagnum, og sjálvur gleddist eg um at hoyra, at tey høvdu keypt húsið í grannalagnum av mínum barnaheimi til herbergi við hesum góða endamáli: at hjálpa teimum, ið eru illa fyri og hava trupuleikar at dragast við.
Víst eru vit takksom fyri Frelsunarherin, teirra hjálpandi hendur og syngjandi vitnisburð – bæði inni og úti – eisini her í Keypmannahavn.

You may also like...

Skriv et svar

Din e-mailadresse vil ikke blive publiceret.